در آگوست 1181 ، ستاره شناسان در چین و ژاپن شاهد "ستاره مهمان" درخشانی در آسمان شب ب">

خبر

  • تک بورد - مطالعه: داغترین ستاره در راه شیری احتمالاً بازمانده یک ابرنواختر باستانی است

    مطالعه: داغترین ستاره در راه شیری احتمالاً بازمانده یک ابرنواختر باستانی است
    1 روز و 5 ساعت قبل

    "ستاره پارکر" توسط سحابی Pa30 که در سال 2013 کشف شد احاطه شده است.
    در آگوست 1181 ، ستاره شناسان در چین و ژاپن شاهد "ستاره مهمان" درخشانی در آسمان شب بودند که اکنون می دانیم یک ابرنواختر بوده است - یکی از تعداد انگشت شماری از ابرنواخترهای ثبت شده در راه شیری ما که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده بودند. تا قبل از ناپدید شدن ، شش ماه کامل درخشید. ستاره شناسان قرن ها نتوانسته اند بقایای منبع SN 1181

    همانطور که قبلاً نوشتیم ، بسته به جرم ستاره اصلی ، دو نوع ابرنواختر شناخته شده وجود دارد. یک ابرنواختر فروپاشی هسته آهنی با ستارگان عظیم (بیش از ده جرم خورشیدی) رخ می دهد ، که آنقدر شدید سقوط می کنند که باعث انفجار بزرگ و فاجعه بار می شود. دما و فشارها به حدی زیاد می شود که کربن در هسته ستاره شروع به جوش خوردن می کند. این امر فروپاشی هسته را حداقل به طور موقت متوقف می کند و این روند بارها و بارها با هسته های اتمی سنگین تر ادامه می یابد. هنگامی که سوخت سرانجام به طور کامل تمام می شود ، هسته آهن (تا آن زمان) به یک سیاهچاله یا یک ستاره نوترونی فرو می ریزد.

    سپس یک ابرنواختر گرمایی هسته ای وجود دارد. ستارگان کوچکتر (تا حدود هشت جرم خورشیدی) به تدریج سرد می شوند و به هسته های متراکم خاکستر معروف به کوتوله های سفید تبدیل می شوند. اگر یک کوتوله سفید که سوخت هسته ای اش تمام شده باشد ، بخشی از یک سیستم دوتایی است ، می تواند ماده را از شریک خود خارج کرده و بر جرم خود بیفزاید تا زمانی که هسته آن به دمای کافی برسد تا همجوشی کربن رخ دهد.

    تبلیغات

    خواندن بیشتر

    ابرنواخترهای تازه کشف شده ممکن است از همان نوع مشاهده شده در سال 1054 باشند

    انواع نادرتری نیز از ابرنواخترها وجود دارد. یکی از قدیمی ترین و مشهورترین "ستاره های مهمان" توسط ستاره شناسان چینی در حدود 4 ژوئیه 1054 ثبت شد. این در روز روشن به مدت 23 روز قابل مشاهده بود. باقی مانده ها اکنون سحابی خرچنگ را تشکیل می دهند. برخی فرض کرده اند که SN 1054 یک ابرنواختر به اصطلاح "گیرنده الکترون" بوده است که اولین بار در 40 سال پیش شرح داده شد. در ماه ژوئن ، ما گزارش دادیم که گروهی از ستاره شناسان دومین ابرنواختر اخیر را شناسایی کرده اند-که SN 2018zd نامیده شده است-که تمام معیارهای یک ابرنواختر گیرنده الکترون را برآورده می کند. در این سناریو ، یک ستاره آنقدر سنگین نیست که بتواند یک ابرنواختر فروپاشی هسته آهنی تولید کند و در عین حال آنقدر سبک نیست که از سقوط کامل هسته آن جلوگیری کند. در عوض ، چنین ستارگان هنگامی که هسته آنها از اکسیژن ، نئون و منیزیم تشکیل شده باشد ، فرآیند همجوشی را متوقف می کنند. در این سناریو ، الکترونها توسط نئون و منیزیم در هسته گلوله می شوند و در نتیجه باعث می شوند که هسته تحت وزن خود کج شود. نتیجه نهایی یک ابرنواختر است.

    بر اساس این تجزیه و تحلیل جدید ، به نظر می رسد SN 1181 متعلق به یک گروه نسبتاً نادر دیگر است که به عنوان Type Iax شناخته می شود. این مربوط به دسته نوع Ia است ، که در آن ابرنواختر نتیجه یک سیستم ستاره ای دوتایی است که یکی از این دو ستاره یک کوتوله سفید است. به طور معمول ، کوتوله سفید هیدروژن و هلیوم را از ستاره همراه خود خارج می کند ، در نهایت با برخورد به یک توده بحرانی و منفجر شدن ، کوتوله سفید را در این روند از بین می برد. اما مواردی وجود دارد ، مانند SN 2012Z ، که کوتوله سفید تنها نیمی از جرم خود را از دست می دهد و یک ستاره زامبی را به عنوان بازمانده ای پشت سر می گذارد.

    تصاویر رنگارنگ از ستاره پارکر و سحابی Pa30 ، که اکنون دانشمندان معتقدند با گزارش ابرنواختری که در سال 1181 دیده شده است مرتبط هستند. بزرگنمایی/تصاویر کاذب رنگی از ستاره پارکر و سحابی Pa30 ، که اکنون دانشمندان معتقدند با گزارش های ابرنواختری در سال 1181 مرتبط است. Andreas Ritter و همکاران ، 2021

    "SN 1181 تا به امروز تنها ابرنواختر تاریخی باقی مانده در هزاره گذشته بدون همتای مشخص بود." سالها ، به احتمال زیاد باقی مانده یک رادیو و اشعه ایکس تپ اختر معروف به 3C-58 بود که در حال حاضر حدود 15 بار در ثانیه می چرخد. این بدان معناست که تپ اختر انرژی چرخشی زیادی را در 900 سال گذشته از دست نداده است. در مقابل ، بقایای SN 1054 ، سحابی خرچنگ ، ​​تقریباً دو سوم انرژی چرخشی خود را از دست داده است. و بر اساس بررسی های رادیویی اخیر 3C-58 ، تپ اختر احتمالاً بسیار قدیمی تر از SN 1181 است و بنابراین نمی تواند باقی مانده باشد.

    تبلیغات

    وارد سحابی دیسک مانند Pa30 شوید ، اولین بار توسط ستاره شناسان در سال 2013 کشف شد ، که یک ستاره نادر و عظیم Wolf-Rayet را احاطه کرده است که به عنوان ستاره پارکر شناخته می شود. نویسندگان مشخص کردند که گرد و غبار و گاز Pa30 با بیش از 1100 کیلومتر در ثانیه در حال گسترش است و تیم از این سرعت برای تعیین سن خود استفاده کرد: حدود 1000 سال. این باعث می شود که نامزد عالی برای بقایای SN 1181 باشد.

    "گزارش های تاریخی ستاره مهمان را بین دو صورت فلکی چینی ، Chuanshe و Huagai قرار می دهد. آلبرت زیلسترا ، نویسنده مقاله از دانشگاه منچستر ، گفت: ستاره پارکر به خوبی با موقعیت مطابقت دارد. "این بدان معناست که هم سن و هم مکان با رویدادهای 1181 مطابقت دارد."

    ستاره شناسان قبلاً فرض کرده بودند که Pa30 و پارکر استار در نتیجه برخورد و ادغام دو ستاره کوتوله سفید و تولید ابرنواختر نوع Iax ایجاد شد و یافته های زیجلسترا و همکاران با این فرضیه مطابقت دارد. زیجلسترا گفت: "فقط حدود 10 درصد از ابرنواخترها از این نوع هستند و به خوبی شناخته نشده اند." این واقعیت که SN1181 ضعیف بود اما به آرامی محو شده است ، مناسب این نوع است. این تنها رویدادی است که می توانیم سحابی باقی مانده و ستاره ادغام شده را مورد مطالعه قرار دهیم و همچنین توضیحی از خود انفجار داشته باشیم. خوشحالم که می توانم راز تاریخی و نجومی را حل کنم. "

    DOI: Astrophysical Journal Letters، 2021. 10.3847/2041-8213/ac2253 (About DOIs).





خبرهای دیگر از علوم پایه